آدم ها آرمان گرا هستند.به دنبال کمال هستند.مثل تمامی موجودات دیگر.چنانچه دانه میوه در نهایت به درختی پر بار بدل می شود.با این تفاوت که در انسان ها این سیر کمال آگاهانه صورت می گیرد و از امکان انتخاب بهره گرفته می شود.ولی بر خلاف تصور در انسان ها همیشه این گونه نیست.در ابتدا بر حسب غریزه کمال جویی و بعد در اثر مطالعه ی مقدماتی آدمها واجد اعتقادات ،مبانی و اصولی هستند که خود را ملزم به پایبندی از آنها می داند ولی رفته رفته با گذر عمر بیشتر آنها رنگ باخته و فراموش می شوند.البته این خصلت اصلی انسان است که ابتدا خود تصمیم بگیرد و انتخاب کند لیکن در بسیاری از موارد انتخاب با مبانی اعتقادی اولیه در تضاد قرار می گیرد.فرد نه تنها بر اصولی که معتقد است استوار تر نمی گردد بلکه راهی بر خلافش می پیماید.

  اگر جهان بینی که فرد انتخاب می کند تداوم در تفکر نداشته باشد کم می آورد.بسیاری از سوالات جدیدش بی پاسخ می ماند و دل سرد می شود.در این حال دنبال بینشی می رود که سهل الوصول باشد و نیازهای سطحی اش را پاسخ دهد.بزرگ ترین ضربه ای که فرد در این میان می خورد از دست رفتن اعتماد به نفس اش است.احساس بیهودگی و سرخوردگی.

   جهان هستی هر لحظه به سوی کمال حرکت می کند.هیچ نیرویی قادر نخواهد بود مهارش کند و هر جزعی که بخواهد مقاومت کند محکوم به شکست است.