هندوانه و پنیر

           و فراموشی گریه ی شبانه

که خاطراتم را مرور کنم

         تا بلکه دوباره باز یابم ات

گام هایی که از تو دور شده ام را

       دوباره بازگردم

و بنشینم و بی هیچ کلامی بگویم ات

     چقدر دوستت داشته ام

 و اینک

     چقدر دوستت دارم.

  ده سال پیش به هنگام انتخابات ریاست جمهوری وقتی زمزمه های کوچک و حرف های درگوشی آرام آرام نام خاتمی را پیش کشید و باریکه ی امید تبدیل به جریانی شد که دوم خرداد را آفرید، هیچ کس گمان نمی کرد سالها بعد امید ها به یک باره دود شوند و به هوا روند.وقتی مردم با شور و هیجان به انتخابات رو آوردند تا مردی را انتخاب کنند بلکه آیینه ی دردها و امیدهایشان باشد کمتر کسی اندیشه ی انکار جریان را در سر می پروراند.

   دوستی می گفت: "خاتمی محصول طبیعی خواسته های اجتماعی است، هم سوی سیل اجتماع ، که اگر نبود هر سدی ویران می شد.خاتمی نمادی است که می توان هر کس دیگری را به قامت اش جایگزین کرد." و ما امیدوار بودیم و انکار سخن دوست کردیم. روزهایی را می دیدیم که بنیان کشور از قانون و اقتصاد و فرهنگ و آزادی و سیاست هر روز رو به بهبودی و اصلاح می رود و دیری نخواهد بود که ایران بدون پشت سر گذاشتن انقلابی دیگر ایرانی آزاد و آباد گردیده.

    سال ها گذشت .وسال هایی که می بایست بگذرند تا تاریخ قضاوت شان کند آمدند و رفتند.و اینک به قضاوت نشسته ایم. اصلاحات شکست خورده می نماید هر چند باورش سخت است.شکست خورد چرا که مدعی اصلاح پدیده ای بود که اصلاح نمی پذیرفت.به عبارت دیگرمدعی اصلاح حاکمیت سیاسی ی بود که اصلاحات  نفی اش می کرد.اگر اصلاحات را می پذیرفت به آن معنی بود که خود را نفی کرده است و این ممکن نبود.چرا که اگر نفی می شد دیگر هویتی باقی نمی ماند که تصمیم بر اصلاح آن رود.

    باری سال ها گذشت و مردم هم چنان هزینه های سیاست زدگی و بی تدبیری حکومت را می پردازد بدون آن که امیدی پیش رو داشته باشد.

    ده سال پس از خاتمی اینک جانشینی بر مسند آن تکیه کرده که تنها با حمایت جریانی خاص و عوام فریبی گسترده ردای ریاست پوشیده.ریاستی نه چندان در خور وزن اش.در این مدت جریان اقتصاد و فرهنگ و آزادی های اجتماعی به کندی پیش رفته و گاه پس رفت داشته.سیاست خارجی بسیار پر تنش و وحدت ملی بسیار مخدوش گردیده است.خطر تحریم و جنگ مستقیم سایه گسترده و سفره های مردم هر روز خالی تر از روز قبل شده است.

   دوم خرداد در یادها باقی می ماند به جهت آن که امید واهی در دلها نهاد و حسرت بسیار بر جا.