زمانی که ده نمکی حوزه فرهنگی را برای رسالت خویش برگزید و قوه قهریه شخصی اش را یکسو نهاد اولین کسی نبود که چرخش زیادی متحمل می شد که پیش از آن افرادی بودند چونان که محسن خان روزگاری همدم تفنگ و آتش بود و روزگاری دیگر به منصب دبیری مجمع تشخیص نشست.لیکن کارگردان اخراجی ها فرصت سوز شد چرا که در برزخ میان دو تفکر معطل مانده بود کدامشان است.فیلمی ساخت  و در برابر داوری آن چماقش بیرون افتاد و هو کشیدن های تماشاگران را به جان خرید.و این شد که فرصت سوز شد و بیشتر از همگان خود دریافت انقلاب درونی اش بسیار زود بوده است.همان گونه که انقلاب ایران، که اینک احمدی نژادش توهم بر هم زدن معادلات فدرت جهانی در سر می پروراند تا آنجا که نقشه سیاسی اسراییل را پاک شده آرزو میکند و واقعه هولوکاست را به چالش می کشد.در سالی که گذشت رییس دولت در هر شهری بی اعتنا به توصیه دوستان و سیاست مداران پیشین حق انرژی هسته ای را به گونه ای سخن می راند که جهان را به اندیشه فردا فرو می کشاند و مردمش را سوار بر قطاری می دید که ترمز و دنده عقب اش را دور انداخته و با درایت خویش دریافته بود کاهش رشد جمعیت فریب قدرت های غربی است برای جلوگیری از ازدیاد جمعیت مسلمین  و غلبه کردن بر آنان، در داخل هر روز پول نفت از سفره های مردم دور تر شد تا آنجا که وزیر کشاورزی اش گوجه فرنگی را کالای غیر اساسی خواند و مصرفش را غیر ضزوزی ،پایه چهارم دموکراسی تضعیف، و منتقدین گرفتار و نرخ تورم افزوده گردید.و در خارج مرزها قطعنامه هایی به تصویب رسید که احساس دلواپسی از آینده در چشم ملت دیده می شود.چنانچه صدور 13 قطعنامه بر علیه ایران در ارتباط با اترژی هسته ای ، حقوق بشر، و هولوکاست رکوردی تازه ای بود که به برکت دولت فراهم   گردید.

     درک احساس انوشه انصاری هنگامی که از زمین دور می شد بی شک ناشدنی است ولی می توان تصور کرد اگر همه انسان ها چنین امکانی داشتند که به گونه ای همان احساس را تجربه کنند رنگ و بوی زمین تفاوتی بسیار می کرد.شاید همگان در می یافتند که جهان هر لحظه اش به سوی تکامل می رود.به جایی که ارزش ها پایدار و غیر آن محکوم به نابودی اند.که ثبت جهانی بیستون اش در کنار فرو افتادن صدام نشانه های آنان اند.دولت مردان را ایکاش شرطی می گذاشتند قبل از صدارت که یک بار از جو خارج شوند و زمین را از دور نظاره کنند و معلق شوند میان آن همه فضا.