اول:    ازآنجا که هنر از هزاران سال پیش که غارها مامن انسان ها بوده تا عصر حاضر که عصر تکنولوژی و مدرنیته است همواره در کنار انسان ها و در خدمت آنان بوده و حس زیبایی شناختی آنان را ارضاء می نموده ،شایسته است که بیش از پیش به آن پرداخته و اهمیت آن شناسانده شود.

   دوم:    حفظ و نگهداری میراث فرهنگی که از گذشته به جا مانده و به نوعی شناسنامه و هویت انسان ها به شمار می رود ضروری است، تا در پرتو آن انسانها در حال و آینده به مطالعه گذشتگان و سیر تحول فکری و فرهنگی پدرانشان پرداخته و هویت باز یافته را پشتوانه آینده خویش سازند. از این رو سعی در شناخت ماهیت آثار، آسیب های موجود و پرداختن به چگونگی حل مشکلات  آنان ضروری است، تا علاوه بر ایجاد انگیزه برای عامه مردم و فرهنگ سازی در جهت حفظ آثار در رفع مشکلات تکنیکی حفاظت و ارتقاء بینش برخورد با آثار موثر واقع گردد.

   سوم:    در ایران یک ملیون و 200 هزار اثر باستانی و تاریخی وجود دارد که تنها 20 هزار آنان در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.(به نقل از رییس پژوهشکده باستان شناسی)

یک کلاغ

بر درختی دور دست

                دست نیافته

                              بلند

تا بگردد دلم و هیچ نیابد

باز و بگردد دلم و هیچ نیابد

و هیچ نیابد دلم و باز

                               بگردد.

    دوران تعیین سرنوشت یک کشور توسط احساسات و شعار دادن سپری شده است.این را برخی از سیاستمداران و زمامداران کشور دریافته اند.درک این مهم جز با پرداخت هزینه های بسیار به دست نیامده و بنابراین باید بسیار پاس داشته شود.

    انتشار نامه امام به سران وقت حکومت از طرف هاشمی رفسنجانی ،مبنی بر دلایل قبول آتش بس جنگ 8 ساله،صرف نظر از تدبیر بازی در عرصه شطرنج قدرت و سیاست که رقبا در پیش کشیده اند پیام مهم دیگری نیز در بر دارد.و آن خویشتن داری و بر حذر داشتن خود از ورود به جنگی دیگر است.جنگی که این بار نه تنها تکرار فجایع و آسیب های جنگ 8 ساله را در پی دارد بلکه خطر فروپاشی سیاسی و تجزیه جغرافیایی سیاسی کشور را نیز نشانه می رود.چرخش بر مدار خشونت و جنگ برای کسب قدرت و باقی ماندن در آن نتیجه ی تفکر گروهی در ایران است که باید مهار گردد.گروهی که اینک انتشار این نامه را خود شیرینی برای دشمن می داند و دانستن را بر نمی تابد.

    انتشار این نامه اگر چه بازی قدرت است و رو کردن کارت های برنده برای عده ای لیکن به فال نیک می گیریم. از آن رو که بدانیم و به قضاوت بنشینیم و آینده را آنگونه که می خواهیم رقم زنیم.

      از اینکه آمده پشیمان بود.می خواست برگردد. تحمل نداشت چشم انتظار بماند. برنگشت.می خواست ببیندش. "باید بایستم تا بیاید، امانتی اش را بدهم دستش و خداحافظ."

می بایست بسته کوچکی که شب پیش مراد با وسواس پیچیده بودش و صد بار تا اینجا سفارس اش کرده بود را می داد و می رفت. "می مانم. گیرم که مراد پای شکسته را بهانه کرده و مرا فرستاده باشد پی آوردن خبری از او. گیرم که هدیه باشد یا نوشته های شبانه ی مراد که از سر دلتنگی اش بوده. چه فرق می کند می گویم بفرمایید. می دهم اش و می روم."

    مراد گفته بودش منتظر چه کسی باید باشد.همه را مو به مو.حتی رنگ موهایش را که لابد حالا زیر روسری اش پنهان است و به کار نگاه صادق نمی آمد. حالا بماند چند باری که مراد دیده بودش موهایش در تاریکی بوده و خیالش را واگو کرده به صادق.

یک ساعتی که ایستاد روبروی کوچه هر زنی که درآمده بود همه ی نشانی ها را از یاد برده و پنداشته بود "مهتاب" است و دنبالش رفته بود با چشم و تا قلبش دوباره آرام نکرده بر نگشته بود. چه باید می گفت و می رفت؟ می گویم" خانم این مال شماست پیش من جا مانده.خیال کردم هول برتان دارد گم اش کرده باشید." حتی اگر خانم بد و بیراه نثارش نکند و تنها به تحیر نگاهی بیندازدش چگونه می توانست توضیح دهد چرا امانتی خانمی که هرگز ندیده بودش پیش او جا مانده است؟!! صادق به دهانش گذاشته بود چه بگوید. می گویم" آن  شبی که دیدمتان.همان شبی که موهایتان با شب قاطی بود و مرزی نداشت.همان شبی که پیراهن گلی تن تان بود جا گذاشته و رفته بودید ."بگذار هر چه می خواهد فکر کند کدام شب بوده. اصلا بوده یا نبوده است.

     بی شک خودش بود این بار. مراد بی پدر با آن خنگی باید ساعت ها زل زده باشد به خانم تا توانسته صورتش را مو به مو به خاطر بسپارد و تصویرش را واگو کند به صادق.

-         مهتاب خانم؟

-         بله ،بفرمایید.

صادق معلق شد میان چشم های مهتاب و زمین.میان گریز و ماندن. میان گفتن و میان خاموشی. دستش جلو آمد. بسته را داده و پشت پیچ کوچه گم شده بود. بی حرف. کاش مانده بود و چیزی می گفت. "کاش می ماندم و چیزی می گفتم."

     از اینکه رفته پشیمان بود.می خواست بر گردد. تحمل نداشت. نگاهش به پیچ کوچه بازگشت.پاهایش سست بود. نشست.