در جوامع آزاد و دموکراتیک عدم تمرکز قدرت سیاسی و وجود دستگاه های نظارتی در کنار اطلاع رسانی شفاف، سبب شده است که فساد و زیاده خواهی و تضیع حقوق مردم و حکومت به حداقل خود نزول پیدا کند. در این میان رسانه ها و مطبوعات نقش قابل توجهی ایفا می کنند.و از آن رو است که "رکن چهارم دموکراسی" اش می خوانند.

    رسانه ی دیداری و شنیداری در ایران ملی است و تحت کنترل دولت ،از این رو توقعی نمی توان داشت که نقد حکومت ساز کند.لیکن مطبوعات و روزنامه نگاران مسولیت کشیدن بار "رکن چهارم " را به تنهایی به دوش پذیرفته اند. در ابتدای دوره ی اصلاحات زمینه ی مساعدی مهیا گردید و مطبوعات مشق دموکراسی کردند و تا آنجا پیش رفتند که به بحران دانشگاه انجامید و چندی بعد یک شبه بسیاری از آنان توقیف و به محاق فراموشی سپرده شدند و چه بسا دیر یافتند که تندروی پیشه کرده و بایست مشق خویشتن داری نیز می داشته اند. در جامعه نوپای آزادی خواه ما خویشتن داری نه تنها از جانب روزنامه نگاران بلکه از منظر قدرت نیز لازم است.که نبودش  منجر به خودسانسوری و یا بحران می گردد.

    در این هوای ناپایدر و ملتهب داخلی و خارجی چه بسا شایسته است حکومت برای جلب افکار داخلی و خارجی و کاستن از حجم فشارها مصمم به خویشتن داری مضاعفی باشد و دریچه های تنفس و نقد را همچنان با احترام به جامعه اهل قلم بسته روا ندارد.

    توقیف روزنامه "شرق" به بهانه ی چاپ کاریکاتور و مجله ی "نامه" به سبب چاپ شعری از خانم بهبهانی را به ارکان دموکراسی و جامعه ی آزادی خواه تسلیت می گویم.

                                     ********************